Ik spurtte mijn kamer uit en wachtte 21 minuten op de bus.

Ze zou haar liefste vast nog gezegd hebben dat hij ze open mocht laten. Dat ze eraan zou kunnen weerstaan. Maar Georges kende haar beter dan zij zichzelf, draaide genadeloos het sleuteltje om en hing het aan zijn sleutelbos. Het sleuteltje bevond zich nu ergens in Barcelona. Als Georges onderweg niet verdwaald was toch.

Samantha durfde niet meer naar het kastje kijken. Beschaamd vertelde ze de grond dat het sterker was dan zijzelf. Dat een stem in haar hoofd haar gedwongen had. Dat ze de schatkist moest openen. Georges zou het niet merken.

Samantha was ontroerd door zo veel inzet van ons, maar tegen dit probleem stonden wij machteloos. Vixen schudde meewarig het hoofd. Het had ieder van ons kunnen overkomen. Ze troostte Samantha. Het had veel erger kunnen zijn. Godzijdank had ze de kast niet open gekregen.

“We hebben nog een XL-pak Snickers liggen”, gaf ze met schaamrood op de wangen toe.

Wulfje schrok hoorbaar en sloot Samantha in haar armen. Snickers staan bovenaan de lijst met verboden producten. 310 kilocalorieën per eenheid. Vixen stopte Samantha een Vitalineakoekje toe. Dat mocht nu wel.

Ze aanschouwde de puinhoop en nam mijn hand vast. Meer om zelf steun te zoeken dan mij bij te staan. Ze mompelde het onmompelbare.

Anderhalf uur speelden we met zijn gedachten zoals alleen drie vrouwen dat kunnen. We namen hem mee naar de toekomst. Twee jaar later op de rotste dag van zijn leven. Hij zat met vrienden op café, vond dat hij na twee jaar clean zijn een sigaret had verdiend en wilde er één bietsen van Hebbeding. Telkens zijn vingers bijna een rookstok te pakken hadden, trok Hebbeding het pakje weg. Tot Hebbeding het spelletje na twee uur moe was en naar het toilet ging, de sigaretten veilig weggestopt in de tas van zijn laptop. Of Loki die tas zou openen. Of hij – die gvd wel een sigaret verdiend had! – er aan zou kunnen weerstaan. Of dat nu zo zonde zou zijn die ene sigaret te stelen, aan te steken en er trek na trek van te genieten. De nicotine door zijn bloed te voelen stromen en nieuwe energie te halen uit de diepe ademhalingen. De rookkringels naar boven te zien glijden en te wensen dat hij erop kon meevaren. Om zich eindelijk weer compleet te voelen, zijn vingers opnieuw verlengd, de hand terug volgemaakt, volmaakt. Of dat nu belachelijk zou zijn. Of hij zich niet vreselijk zou voelen als Hebbeding op dat moment terug zou keren naar de tafel en zou bulderlachen. Foto’s zou nemen, een filmpje zou maken voor op youtube. Of dat dan niet belachelijk zou zijn.

Ze was speciaal met mij naar Brugge gereden ondanks de stekende pijn in haar onderrug na een slapeloze nacht met Georges. Tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik een panische angst heb voor autostrades. Zelfs passief gutst het angstzweet uit mijn oksels. De gedachte dat ik er ooit zelf op zal moeten rijden, veroorzaakt slapeloze nachten.

Net als ik in die vragende meren dreig te verdrinken, hebben haar ogen die van een knapperd in een lichte bestelwagen gevonden. Meer omdat ik jaloers ben dan wel om uit te dagen, maak ik stiekem een obsceen gebaar. Wanneer Samantha plankgas geeft, zet de chauffeur onversaagd de achtervolging in. Ze lacht. Ze weet dat ze onweerstaanbaar is. Ze weet niet dat ik haar daar af en toe een handje bij help.

Ik krijg de tijd niet om mijn Zweedse keizerin te roepen, het ventje troont me naar binnen. Er liggen foto’s van skeletten op tafel. In zwart-wit. Ik begrijp dat ik dat ben. Ik staar naar de zwarte vlekken. Ik weet dat die niet goed zijn. Mijn moeder is dokter. Dat maakt het obligatoire sekspraatje op je twaalfde een stuk minder boeiend, maar je komt wel wat te weten. Zonder iets te zeggen wijst Vladimir naar een inktzwarte vlek op wat ik snel reconstrueer als mijn linkerheup. Zonder te ademen kijk ik hem recht in de ogen.

“Zeg het”, sis ik dreigend.

Vladimir kijkt mij gemoedelijk aan. Alsof ik zijn dochter ben. En hij mijn steun en toeverlaat. Alsof hij de enige op de wereldbol is die me dit nieuws kan brengen zonder dat de aardkern naar boven zal schieten, recht het ziekenhuis van Brugge binnen.

“Botkanker”, zegt hij, alsof het een troetelnaampje is.

In een reflex spring ik recht. Mijn stoel valt achter mij op de grond en ik grijp naar mijn linkerheup. Vooraan. Op de plek waar het bot wat uitsteekt en mijn sexy onderbuik accentueert. Op de plek waar in mijn modieuze jeansbroek een klein zakje is genaaid. Ik hoor twee metalen voorwerpen tegen elkaar tikken. Ik wil me omdraaien en weglopen. Kotsen tot er niets meer van me overblijft. Tot ik aan niemand nog moet uitleggen wat er aan de hand is. Tot ik…

Terwijl ik me omdraai naar de deur voel ik twee verrassend sterke handen mijn schouders grijpen. Ik begin te gillen. Vladimir tast naar mijn kruis. Ook dat nog. Ik heb het gevoel dat ik ga flauwvallen. Hij drukt me tegen de muur en opent het zakje van mijn jeansbroek. Parmantig haalt hij er twee stukken van twee euro uit. Even dringt het niet tot mij door. Toch kalmeer ik.

“Genezen”, lacht Vladimir.

De deur zwaait open. Samantha ziet er roze, bezweet en bijzonder gelukkig uit. Ze heeft haar t-shirt binnenstebuiten aan.

“Ik had kanker, maar hij heeft me genezen”, stamel ik.

Samantha trekt kurkdroog één wenkbrauw op.

(Tim en een aangeklede Donna zitten nog op dezelfde plaats, Abbi is weg, Valerie luistervinkt aan een zijdeur.)

VALERIE:

(tegen Tim) Het gaat over een litteken. Een heel groot.

Ik denk dat het weg moet. Er moet in elk geval aan gewerkt worden.

TIM:

Zeker mislukte zelfmoord. Mensen praten daar niet graag over.

Ze denken dan dat ze u meesleuren in hun verdriet.

Dat ze u niet meer recht in de ogen gaan kunnen kijken omdat gij voor hen de ravijn zijt.

De onvulbare put waar iedereen schrik voor heeft.

Dat ze er niet in vallen. Het zwarte gat. Dat zijt ge dan.

Want niemand kan u troosten. En iedereen weet dat. Gij ook. Gij ook.

DONNA:

Kunt ge iets zien? Kijk eens door het sleutelgat.

VALERIE:

Is dat niet onbeleefd?

(Donna duwt Valerie weg en gluurt zelf door het sleutelgat)

TIM:

Dat hij niets zegt, dat is nog veel onbeleefder. Ons met dat gevoel van onzekerheid laten zitten.

Is hij een moordenaar? Een psychopaat?

Wie weet, van waar komt dat litteken? Iemand die teruggevochten heeft? Misschien was dat ene meisje van twaalf erin geslaagd zijn kettingzaag af te pakken en met haar laatste krachten nog just zijn arm open te snijden voordat hij haar…

Dat is te erg voor woorden.

En ons dat niet vertellen, dat is pas onbeleefd.

Ik vind dat we moeten kijken.

VALERIE:

Ge moogt uw argumenten voor u houden, ze is al bezig.

TIM:

En?

(Donna zegt niets, maar gaat stomverbaasd terug op haar stoel zitten. Tim en Valerie slikken.)

VALERIE:

Is het zo erg?

TIM:

Dat zal hem leren. Goed gedaan van dat meiske.

VALERIE:

Wat hebt ge gezien?

(Donna haalt wat pillen uit haar handtas en spoelt ze door met een slok uit een zakflesje gin.)

VALERIE:

Ik kan daar ook niet goed tegen.

Zelfs niet in films, als ik zeker weet dat het getrukeerd is.

Ik kijk niet graag naar ziekenhuisseries. Zelfs niet naar het nieuws.

Na een reclamespotje van Damiaanactie moet ik altijd efkes bekomen.

Ge zoudt dat nu niet zeggen, maar er is een periode geweest in mijn leven waarin mijn lichaam mijn kostbaarste bezit was.

Nu zijn dat mijn vrienden.

Oké, mijn kat.

Ik deed alles voor mijn lijf. Mijn hele leven stond in functie van.

Ik was daar één mee. Ik hoorde mijn haar gillen als het geknipt werd.

Ik voelde mijn teennagels verwijtend branden als het tijd was voor een pedicure.

Dat is allemaal voorbij nu. Helemaal voorbij.

Maar ik ben daar nog altijd gevoelig aan.

Als ik iemand met een uitslag zie, voel ik het direct kriebelen op mijn vel.

Alsof het mijn vel is dat verminkt is.

Mijn psycholoog heeft gezegd dat dat “projectie” heet.

Maar het gaat dieper dan dat.

Vandaar dat het ook zo moeilijk is voor mij om hier te zijn.

Ik wil weglopen. Maar ik kan niet meer.

Ik heb al genoeg gelopen.

TIM:

De Klootzak!!!

VALERIE:

Wat is dat met u plots?

(Abbi komt terug binnen in de wachtkamer. Tim kijkt hem woedend aan, maar doet niets.)

ABBI:

Hij… euh… de dokter gaat een paar telefoontjes doen.

Om te kijken of het kan.

Hij heeft veel werk aan mij. Ik heb veel te verbergen.

Ik hoop dat jullie het niet erg vinden dat ik nog efkes blijf?

VALERIE:

Nee, ze.

(Tim haalt zijn schouders op. Donna stapt op Abbi af. Ze zonderen zich wat af en doen flirterig tegen elkaar.)

TIM:

Kunt ge dat nu geloven?

VALERIE:

Nee.

Ik weet niet wat ze gezien heeft, maar het heeft indruk gemaakt.

TIM:

Ze loopt in haar ongeluk met diene gast. Dat ziet ge toch?

VALERIE:

Ik vind hem niet mis.

TIM:

Het is ne moordenaar!

VALERIE:

Dat is niet bewezen.

(Tim ziet Donna en Abbi kussen. Zij knoopt zijn hemd open.)

TIM:

Voila, het is zo ver.

De wereld is zotgedraaid.

En tot nu toe ben ik daarin meegegaan, maar nu is het echt genoeg geweest.

Ik doe niet meer mee.

(Donna laat Abbi abrupt los en draait zijn ontblote bovenlichaam naar het publiek, Tim en Valerie. Op zijn borst is met zwarte stift een onregelmatige lijn getekend die diagonaal van zijn schouder tot heup loopt. Iedereen gaapt hem met open mond aan.)

ABBI:

Het… het is maar een ontwerp. Ik weet niet zeker of… ’t kan ook op mijn gezicht.

Wat denkt ge?

Black-out.

Vier mensen in een wachtkamer.

Valerie – Tim – Abbi - Donna

Scène I

VALERIE:            

Het is alsof de wereld plots stilvalt.

Zoals zo’n badeendje dat volautomatisch trappelt.

Allez, niet vol-automatisch, dat denken de kindjes. Eerder half-vol.

Want ge moet aan zo’n dingske draaien. Een tandwieltje.

En dat lukt. Dat eendje zwemt dan.

Maar dan plots niet meer. Dan valt het stil.

En zoals een klein kind, begint ge domweg te wenen.

Gelijk een achterlijke kleuter zit ge te wachten

tot dat er iemand dat eendje terug opwindt.

Uw mama of zo.

Maar die komt niet. Die komt allang niet meer.

En tegen dat ge doorhebt dat uw mama nooit meer zal komen

-          omdat ge tenslotte toch al bijna veertig zijt en uw mama in een home zit –

is uw badwater koud en uw eendje vastgeroest.

Ge krijgt het niet meer in gang. Wat ge ook probeert, ge krijgt het niet meer in gang.

Ge besluit toch te blijven zitten. En te staren. Tot er iets beweegt.

Maar dat gebeurt niet.

En ge wordt wakker in een ziekenhuis.

Ge hebt een longontsteking en uw mama is dood.

TIM:                                     

De meeste kleuters zijn helemaal niet zo achterlijk. De meeste. Er zijn uitzonderingen.

Ge staat daar niet bij stil. Wat zo’n kind allemaal moet leren op zo’n korte tijd.

Dat zouden wij niet meer kunnen. Dat komt door onze hersenen. Onze kop zit vol.

De hersenen van zo’n kind dat is precies een droge spons. Dat absorbeert maar en absorbeert maar. Dat zuigt alles op.

ABBI:                   

Waaraan is mijn moeder dan gestorven?

VALERIE:            

Kweetnie.

Aan de emoties.

ABBI:                   

Ah zo.

VALERIE:            

Ja. Dat kan toch?

TIM:     

Dat kan.

VALERIE:            

Verdomme.

ABBI:                   

Merci.

VALERIE:            

Waarvoor?

ABBI:                   

Voor het verhaal.

Ik kan eigenlijk niet goed tegen stiltes.

Dat is enorm vervelend als ge zelf niets te vertellen hebt. Daarom is het altijd wel fijn als iemand anders iets vertelt. Iemand die wel iets te zeggen heeft.

VALERIE:            

Ik zei ook maar wat.

(defensief) Ge moet nu niet denken dat ge mij kent. Dat kan niet. Ge ziet mij nu voor de allereerste keer. Dat van dat eendje, ik heb dat ergens gelezen. Ik vond dat wel schoon.

TIM:                     

Dat is heel schoon.

ABBI:                   

(tegen Donna) Zegt gij nu eens iets.

Donna zwijgt.

TIM:                                     

Ik ben vier tenen kwijt. Weg. En alle vier aan één voet. Mijn grote teen, mijn kleine teen, mijn…

Afin, de vier buitenste eigenlijk. Die middenste staat er nog. Als een protserige tenen-fuck you.

Iedereen lacht mij uit. En ik moet met een stok lopen, want ge moet dat eens proberen, uw

evenwicht bewaren, zo bijna zonder tenen.

VALERIE:            

Is het… is het daarom dat ge hier zijt?

Tim knikt. Stilte.

VALERIE:            

Nee, ik ga het niet zeggen. Ik wil er niet over praten. Ik wou het eigenlijk van u ook niet weten.

Ik vroeg het uit beleefdheid, meer niet. Omdat ge er zelf over begon.

ABBI:                   

Dat geeft niet.

Ik ga het ook niet zeggen. En niet omdat er niets over valt te zeggen. Er valt véél over te zeggen, maar dat is nu net dat ene dat ik te zeggen heb, maar niet vertel.

VALERIE:            

Dat moet niet gemakkelijk zijn voor u.

ABBI:                   

Dat is waar. Maar ik kan dat aan.

Donna steekt een sigaret op. Iedereen kijkt haar verbaasd aan.

DONNA:             

Wat? Er is toch een dokter in de buurt? De beste plaats om te roken is hier.

TIM:                     

Ze heeft gelijk.

Ik kan niet roken. Ik heb het geprobeerd, maandenlang. Ik dacht: de vrouwen vallen daarop. Maar ik moest hoesten. En kotsen. ’s Avonds, dat ging, maar die eerste sigaret waar iedereen altijd zo lyrisch over doet, die die ge samen met een koffie moet pakken, nog voor uw ontbijt; dat ging niet. Ik was daar zo slecht van. Geen karakter, zegt mijn moeder. Slecht gekweekt, zeg ik dan. Het is lang geleden dat ik haar nog gezien heb.

VALERIE:            

Ik vind dat gij schoon klapt.

TIM:                     

Tim.

VALERIE:            

Ah zo.

ABBI:                   

Abbi.

VALERIE:            

Schoon.

DONNA:             

Kevin.

De anderen schrikken op, Donna doet alsof er niets aan de hand is.

TIM:                     

(tegen Valerie) En gij?

ABBI:                   

Dat is wel een vreemde naam voor een vrouw, Kevin.

Donna kijkt hem strak aan.

ABBI:                   

O pardon. Ik had het echt niet door. Het is echt wel schoon gedaan.

Donna barst in lachen uit.

ABBI:                                   

(tegen Valerie) Ik vind dat maar een rare. Ze zegt ook niets. Ik kan daar niet goed tegen.

Donna staat op. Terwijl ze praat, kleedt ze zich uit.

DONNA:             

Het is een laagje. Ge kunt het eraf krabben, maar wat eronder zit, wil niemand zien.

Wat eronder zit, is te echt, te confronterend.

Want ge kunt het niet veranderen. Of toch bijna niet.

De mens in zijn puurste vorm. ‘In zijne puren’ zeggen ze bij ons.

Ge kunt het wel vermommen. Verstoppen. Verbergen.

Een nieuw laagje op leggen. Omdat ge denkt dat dan alles gaat veranderen.

Alsof dat nieuwe laagje zal doordringen tot de kern van uw bestaan.

Als dat al bestaat.

Een versleten kast opnieuw verven. En dan denken dat het een nieuwe is.

Het maakt niets uit. De scharnieren kraken en de vorm staat u niet aan.

Het is wat het is.

Ge doet het uit beleefdheid. Uit bescheidenheid.

Uit respect voor uw ouders die op bezoek komen en uw kast gaan zien.

Ge hebt die van hen gekregen.

Een nieuw laagje, een nieuw begin.

Maar eerst moet dat oude eraf. En dat is verdomd moeilijk.

Zonder haar kleren terug aan te doen, gaat ze zitten. Ze begint een joint te rollen.

TIM:                     

(tegen Abbi) Ik heb er een beetje schrik van.

Black-out.